Strona główna,  Życie codzienne

Kalendarz adwentowy i jego historia …

Kalendarz adwentowy ma wyjątkową historię. Jego tradycja jest znana i pielęgnowana w wielu krajach na całym świecie głównie w rodzinach chrześcijańskich. Kalendarz adwentowy wprowadza nas dzień po dniu w  magiczny nastrój świąt. A czymże on jest?

Kalendarz adwentowy służy do odliczania dni od pierwszego dnia Adwentu do Wigilii Bożego Narodzenia. Pomysł narodził się już w XIX wieku w Niemczech. Podobnie zresztą jak wieniec adwentowy. Wymyślili go i stworzyli niemieccy luteranie.  Pozwalał im na odliczanie dni adwentowych do samej Wigilii. Kalendarz adwentowy miał wzmacniać radość z oczekiwania na Boże Narodzenie. Już wtedy każdego dnia wieszano w domach obrazek dotyczący świąt w oczekiwaniu na przyjście Jezusa. Innym sposobem było zapalanie codziennie jednej z 24 świeczek. Skreślano także po jednej z 24 kresek narysowanych kredą na drzwiach. W domach katolickich najczęściej wkładano po jednym źdźble słomy do szopki aż do Wigilii. W niemieckim miasteczku Gengenbach w oknach ratusza można oglądać w dni Adwentu 24 świąteczne obrazy. W kalendarzu adwentowym nie znajdziemy miesięcy, ani dni tygodnia. Choć tradycja wywodzi się z Niemiec powędrowała bardzo szybko dalej w świat. Znana jest na terenie Szwajcarii, Austrii i Skandynawii, a obecnie i w wielu innych krajach. W Polsce również zakorzeniła się na dobre. Pierwsze drukowane kalendarze adwentowe pojawiły się w 1902 roku w Hamburgu i miały kształt zegara z cyframi od 13 do 24. Następnie po dwóch dekadach wprowadzono 24 cyfry. W 1903 roku w Monachium powstała drukowana wersja kalendarza adwentowego. Składała się z 24 obrazków do wycięcia oraz specjalnego arkusza do naklejania z okienkami już wcześniej przygotowanymi. Tradycja ewoluowała i zmieniała stopniowo swoje oblicze. Doszło do powstania słodkiego kalendarza adwentowego. Z tym wydarzeniem wiąże się historia pewnego drukarza Gerharda Langa, który jako mały chłopiec nie mógł się doczekać Wigilii. Ciągle zamęczał swoja mamę pytaniami o to kiedy nadejdzie ten dzień, kiedy będzie Wigilia? Nieco zniecierpliwiona mama narysowała na kartonie 24 cyfry i doszyła do nich rodzaj podłużnych biszkoptów. Mały Gerhard mógł zjadać jedno ciastko każdego dnia. Już jako dorosły człowiek rozpoczął on w 1930 roku produkcję kalendarzy z czekoladkami w środku, które występują i dziś. Wówczas skomercjonalizował się zwyczaj kalendarza adwentowego. Wymyślano coraz to nowsze jego wersje. Wciąż jednak towarzyszyła temu jedna idea, a mianowicie przygotowanie do świąt i tworzenie magicznej atmosfery. Często przypominano w nich sceny z Biblii i szopki znajdujące się w kościołach. Kalendarz z otwieranymi okienkami cieszył się niesamowitą popularnością. Pojawiały się także wersje dla ludzi bogatych i z wyższych sfer dla których artyści tworzyli specjalne kalendarze adwentowe. To były małe dzieła tworzone ręcznie i wymagały niezwykłego kunsztu oraz talentu. Obecnie coraz częściej  wraca się do pierwotnej formy kalendarza adwentowego. Wielu z nas zdecydowanie chce oddzielić go od słodyczy. Często dąży się, aby nie był też w formie przedmiotów materialnych. W wielu domach przygotowuje się go samodzielnie i taki kalendarz jest po prostu bezcenny. Raduje zarówno tych, którzy go tworzą, jak i tych którym służy jako zegar odmierzający czas do Wigilii Bożego Narodzenia. Przyjmuje także postać opowieści, historii biblijnych czytanych wspólnie przez 24 dni, bądź śpiewania kolęd i pastorałek w oczekiwaniu na przyjście Pana. Nierzadko towarzyszy temu magiczna aura, zapach ciasteczek piernikowych, czy też aromat grzanego wina i zasiadanie przy kominku. Niezależnie od wybranego sposobu niewątpliwie tradycja kalendarza adwentowego jest wyjątkowa i nic dziwnego, że przetrwała już setki lat.

 

Zdjęcie: pixabay.com/

Share

Zapytacie kim jestem? Przede wszystkim jestem kobietą. Ponadto domatorką z duszą podróżniczki… z kimś …dokądś …w głąb siebie … Życie jest dla mnie ciągłą podróżą. Taką z kimś, dokądś lub w głąb siebie. Kiedyś byłam niepoprawną optymistką, teraz staram się żyć optymistycznie. Kocham życie i wszelkie jego przejawy oraz możliwość doświadczania. Wszystko, co przeżyłam sprawiło, że teraz jestem taką a nie inną sobą. Jestem znającą swoją wartość kobietą, partnerką swojego niezwykłego męża, szczęśliwą siostrą i przyjaciółką oraz spełnioną matką – choć dla niektórych może zabrzmi to nieco niedorzecznie. Najcudowniejsze i magiczne chwile przeżyłam z synkiem i mężem. Najpiękniejsze dla mnie miejsca z niesamowitą aurą to Nepal i Himalaje oraz Laos. Uwielbiam mojego męża, podróże, pyszne jedzenie, gotowanie, książki, filmy, pisanie, biżuteryjne fantazje i fotografowanie, a od niedawno wędkowanie ,,no kill,,. Mam też i inne pasje. Większość z nich dzielę z moim mężem, a niektóre są tylko moje własne.

48 komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *